Bútur Kútur

fallegur dagur

2007-02-24T13:43:00.000Z

Ljósmyndasýning í sögumiðstöð

2005-06-28T21:00:00.000Z

Fyrir þá sem ekki hafa áhuga á því birti ég myndirnar sem hanga uppi í sögumiðstöðinni:

2005-06-28T20:57:00.000Z

1. Speglun I

2005-06-28T20:55:00.000Z

2. Speglun II

2005-06-28T20:51:00.000Z

3. Mógrafir við Búðir

2005-06-28T20:47:00.000Z

4. Nykur

Nykur, sem og nennir er kallaður eða vatnahestur, er bæði í ám og stöðuvötnum og jafnvel á sjó. Hann er líkastur hesti að öllu skapnaðarlagi, oftast þó grár, en stundum brúnn, og snúa allir hófarnir aftur, hófskeggin öfugt við það sem er á öðrum hestum; þó er hann alls ekki bundinn við þessi einkenni; hitt er honum eiginlegt að hann breyti sér snögglega á ýmsa vegu að eigin vild. Þegar sprungur koma á ísa á vetrardag verða þar af dunur miklar; segja menn þá að nykurinn hneggi. Hann kastar fyli eins og hestar, en allt í vatni, en þó hefur það borið við að hann hafi fyljað hross manna. Það er einkennilegt við alla þá hesta sem undan nykur eru að þeir leggjast niður hvort þeim er riðið eða þeir bera bagga yfir vatnsfall sem vætir kvið þeirra, og hafa þeir þá náttúru af nykrinum því hann heldur sig á landi við ár og vötn sem ill eru yfirferðar: er hann þá spakur og tælir menn til að ríða sér yfir. Þegar það hefur borið við að menn hafi farið honum á bak hleypur hann óðar út í vatnið og leggst þar og dregur þá með sér, er á sitja, niður í vatnið. Ekki þolir nykur að heyra nafn sitt eða nokkurt orð er því líkist, þá tekur hann viðbragð og hleypur í vatnið.

(Úrdráttur úr:
Íslenskar þjóðsögur og ævintýri,
eftir Jón Árnason)

2005-06-28T20:45:00.000Z

5. Stöðin

2005-06-28T20:43:00.000Z

6. Helgrindur

2005-06-28T20:40:00.000Z

7. Fjara

2005-06-28T20:38:00.000Z

8. Flóð

2005-06-28T20:34:00.000Z

9. Tveir hrafnar

2005-06-28T20:31:00.000Z

10. Leiðin að Kvíabryggju

2005-06-28T20:19:00.000Z

11. Sandur

2005-06-28T20:05:00.000Z

12. Búland

27.10.02

2005-05-21T18:34:00.000Z

Eins og sjá má þá hef ég verið nokkuð latur penni síðustu vikur. Kannski hefur ekkert verið að gerast eða ég bara ekki haft mig í að tala um þá hluti sem í kring um mig gerast. Allavegana, þá hef ég vanrækt þig ... lesandann minn ... ég hef komist að þeirri niðurstöðu að í stað þess að þegja þá geti ég allteins skrifað niður gamlar færslur úr dagbókinni minni. Góða skemmtun.

Þegar ég var fimmtán ára þá skipti ég hárinu á mér í miðju kollsins. Ég held ég hafi gert það ómeðvitað, því að mér fannst hár bara vaxa þannig. Fannst að það kæmi upp úr kollinum og legðist niður þar sem halli væri. Allir þeir sem ekki voru með greitt í píku voru því að ögra náttúrunni.

2005-05-06T16:48:00.000Z

Úr lausu lofti gripið:
Pólverji: "Súper gott!...súper gott!
Breti: Yes....it´s Super-Cod!

2005-04-12T17:11:00.000Z

Slappað´af! Ég er að vinna í þessu.

Úr lausu lofti:
Stígvélaðimaðurinn skammar pólverja:
"þetta heitir ekki stinky-stinky, ...þetta eru tröppur!"

2005-03-20T23:16:00.000Z

Enn eina sögu verð ég að segja af greyinu Thomasi, þó svo að hann sé löngu farinn. En fyrir stuttu heyrði ég af honum nokkuð sem ég hafði ekki heyrt fyrr.

Þannig var það einn dag, eftir að vinnu lauk, að verkstýran átti leið fram hjá stakkageymlunni og heyrði þaðan einhver læti. Hún opnar þar hurð og stingur nefinu inn. Þar fyrir innan sér hún Thomas karlinn í hörku slag við stakkinn sinn, eða öllu heldur hékk þar stakkur hans á snaga og hann var í óða önn við að kýla úr honum "líftúruna" og bölva honum um leið. Hún spyr varfærnislega: "Are you all right?", - hann stoppar, lítur upp og segir, " Yes, I´M all right!", - en lítur svo á stakkinn, líkt og öðru máli gegni um hann.
Verkstýran dregur höfuðið aftur til baka, hallar hurðinni og gengur burtu með hljóðin af nokkrum vel völdum bóndahöggum í bakgrunni.

2005-03-18T15:12:00.000Z

Það hefur komið fyrir að ég hafi stolið.
Ég var 6 eða 7 ára þá. Ekkert var í veröldinni mikilvægara en kábojbyssur, og þær seldi Leikbær. Einn leikfangakassinn þar innihélt, til að mynda, tvær byssur og hvellettur. Tilvalið fyrir góða vini. Í marga daga suðaði ég um þennan kassa í pabba. Ég vissi að þessi kassi var lykillinn að velgengni í hverfinu. En alltaf var svarið það sama: Nei!
Svo var það einn morguninn að ég vaknaði fyrstur allra. Læddist fram í eldhús, klifraði upp á borð og teygði mig í veski upp á ísskáp. Þennan morgun var veskið óvenju úttroðið. Það geymdi þrjátíu þúsundkalla, í það minnsta, og kassinn minn kostaði bara einn! Verðið vissi ég upp á hár eftir ótal ferðir í Leikbæ, bara til að skoða allt og góna á kassann - 1000kr. Veskið fór aftur upp á ísskáp, örlítið léttara.
Úti á túni, fyrir framan blokkina mína, var fyrsti hverfisgemlingurinn á fætur að leik. Strákur að nafni Aron. Ég hljóp til hans og sagði honum með æðibunugangi að pabbi hefði gefið mér þúsundkall og nú ætlaði ég í Leikbæ. "Þúsundkall!?! -kreisti hann út og slóst með í för.
Í minningunni valhoppum við tveir inn í Leikbæ. Ég slengi peningum á borðið og bendi á kassann minn. Þetta var svo sannarlega dagurinn sem allt mitt líf hafið gengið út á. "Ertu alveg viss um að foreldrar þínir leyfi þér að kaupa svona dýrt dót?" - spurði konan á bak við borðið, og ég svaraði um hæl, "Auðvitað!", - stórhneikslaður á því að hún skildi efast um örlæti pabba míns, "Þau eiga helling!".
Í hjólageymslunni í blokkinni tökum við Aron upp úr kassanum, hlöðum hvellettunum í byssurnar og hlaupum út. Nú í dag grunar mig að þetta hafi í raun verið rásbyssur sem keyptum, því ekki hafði nema einu skoti verið hleypt af þegar fyrir hornið kemur askvaðandi krakkahópur, með bróður minn í fararbroddi. Krakkaskríllinn bendir á mig og beinir orðum sínum til Arons, "Hann stal pening frá pabba sínum!". Aroni greyinu verður við eins og byssa hans logi af hreinsunareldinum. Hún flýgur hátt upp í loft og lendir á túninu um það leiti sem Aron kemur sér fyrir aftast í þvögunni. Ég ligg í, að mér finnst, tíu metra djúpri holu og horfi upp til krakkanna allt í kring um mig.
Það undraðist ég þó mest að engar skammir fékk ég frá pabba. Þess í stað fékk ég að heyra yfirvegað tal um heiðarleika og gildi peninga. Byssunum fékk hann skilað.

2005-03-14T18:35:00.000Z

Afsakaðu þetta. Ég datt ofan í svarthol.

Af hverju ætti ég að færa sögur í dag? Konunni sem hefur álíka skæra rödd og fiskflétjarinn; hún hvíndi, "þvílík ísun, þetta er besta ísun sem ég hefi nokkurru sinni séð!", en ég heyrði það ekki, því ég hélt þetta vera flétjarann sem ég reyni að hunsa.
Eða ætti ég kannski að segja frá aumingja portúgalanum sem vildi ekkert meir en að hafa bílinn sinn tandurhreinan, svo hann hafði númeraplöturnar inn til skrúbbingar. En þegar hann svo aftur kom út hafði lögreglan tekið upp á því að sprengja grunsamlegan, númerslausan bíl sem stóð á bílastæði.

Ég ætla að líta svo á að ég sé búinn að segja frá hvoru tveggja.

2005-03-02T21:31:00.000Z

Útborgunardagur, 152.984kr. fyrir febrúar. 226klst af vinnu. Ekki sem best það.

Eitt varð ég var við í dag. Stígvélaði karlinn og annar pólskur á sviðuðu reiki eiga sérlega illa saman. Í dag urðu nokkrar stympingar þeirra á milli, líklega út af fiski. Vitanlega var mér brugðið að sjá fullorðna menn nánast í slagsmálum, en mér var sagt að slagsmál væru ekki svo ótíð á milli fiskverkafólks og þá sérstaklega á milli þessara tveggja manna. Eitt sinn hefði meir að segja orðið úr því lögreglumál. Tilhlökkunin eftir næsta vinnudegi jókst smá.
Þetta var ekki það eina í dag. Finnska kærasta bretans kom í vinnuna með annað augað fagurblátt út á kinn, og þjóðverjinn Thomas var rekinn fyrir ósiðlegt og óhugnanlegt tal til þvottakonunnar á gistiheimilinu. Ég held að fólk hafi ekki áttað sig á því að hann er bara bóndi. Stakkas Tommi.

Það hefur borið á nýjum endajaxli í kjafti mínum. Svosum ekkert söguefni, nema að því leiti að hann kom upp á hlið. Ætli það séu til læknar sem kíki á svona?

2005-02-24T20:20:00.000Z

Ekki var mér farið að lítast á þegar ég var beðinn um að mæta hálf sex á morgnana í stað sex. En nú þegar ég á að mæta rétt upp úr fimm er mig farið að gruna að brátt muni ég járngervast í fiskvinnsuvél sem vinni allan sólarhringinn.

Ýmislegt bendir til þess að ég hafi ekki gefið þjóðverjanum sem er bóndi nægan gaum í byrjun. Ég hef verið að taka eftir því að hann virðist vera í sínum eigin hugarheimi á stundum. Stundum tekur hann t.d. upp á því að þykjast vera fimm ára í vinnunni, eða þá að verða ofboðslega hissa á því að sjá fisk koma út úr einhverri fiskvinnsluvélinni.
Svo sagði mér eigandi gistiheimilisins sem hann býr á að kvöld eitt þegar hann þurfti að fara og biðja þjóðverjann um aðeins snyrtilegri umgengni, þá hafi hann snarstansað við herbergisdyrnar því þar fyrir innan hafi þjóðverjinn verið að æpa ókvæðisorðum að sjálfum sér, og á þýsku auðvitað.

Bæjarferðin um síðustu helgi tengdist tónlistarprósjekti og hugsanlegri ferð til Frakklands. Meir um það síðar.

Björninn á heygrindinni

2005-02-23T19:12:00.000Z

Björn hafði eitt sinn lagzt í híði í útihlöðu á prófastssetri. Að vetrarlagi sendi prófasturinn vinnumann sinn til hlöðunnar, og er hann kom að henni, sneri hann hestinum við hlöðudyrnar. Með heykvíslinni fór hann að moka heyinu upp á heygrindina. En í fyrsta skipti sem hann stakk kvíslinni í heyið, rak hann hana í björninn, sem hafði grafið sig niður í það. Björninn rauk upp. En þegar hann þaut út, stóð heygrindin beint fyrir framan dyrnar og björninn lenti í henni. Hesturinn var fælinn, prjónaði og hentist heimleiðis á harðastökki. Björninn varð að þrífa í grindina til að halda sér föstum og þarna stóð hann á tá fremst í grindinni, meðan hesturinn þaut áfram.
Á leiðinni mættu þeir prestinum, sem bauð góðan dag. En björninn virtist ekki taka eftir neinu, þó að presturinn héldi að hann væri prófasturinn. Prestinum þótti miður og hugsaði:
- Hvernig liggur í því, að prófasturinn skuli vera á svo mikilli ferð að þegar maður býður góðan dag tekur hann ekki undir og ekur eins og óður væri!
Rétt á eftir kom hringjarinn gangandi. Hann bauð líka góðan dag, því að hann þekkti hestinn, og hélt að þarna væri prófasturinn á ferð. En björninn svaraði ekki, lét sem minnst á sér bæra og var lafhræddur, þar sem hann stóð og hélt sér í grindina með hrömmunum.
Að lokum mættu þeir hreppstjóranum á veginum. Hann bauð og góðan dag, eins og vanalegt var, en björninn svaraði ekki, murraði bara svolítið um leið og hann þaut framhjá.
- Hvert er virðulegur prófasturinn eiginlega að fara, hugsaði hreppstjórinn furðu lostinn, - þegar hann hefur ekki tíma til að taka undir og ekur eins og hann hefði sleppt sér!
Prófasturinn var í stofu sinni, þegar hann sá hestinn renna inn í húsagarðinn. Hann hélt að það væri landshöfðinginn og furðaði sig á, hvar vinnumaðurinn hefði tekið hann upp. Prófasturinn þaut út til að taka á móti gestinum. Hann hneigði sig og bauð góðan dag. Björninn þóttist ekki einu sinni heyra og stóð þarna hálf vitstola af hræðslu. Prófasturinn hneigði sig svo lengi fyrir landshöfðingjanum að vinnumanni hans þótti nóg um og sagði:
- Þetta er björn!
Og svona lék björninn á alla höfðingjana í þetta skiptið. Þeir héldu hann vera landshöfðingja og prófast, og að lokum var hann björn, björn eins og hann líka var.

( Finnsk Ævintýri;

útg. Prentsmiðjan Leiftur hf,

Reykjavík 1977)

2005-02-17T21:40:00.000Z

Enn er til ein manneskjan í peningabúinu sem ég verð að hafa orð um. Lengi hef ég samt forðast það, sökum þess að þessi karl hræðir mig. Nafn hans er Ívar, og á vel við að kalla hann Ívar grimma. Karl þessi er hvatvísasti maður sem ég hefi fyrir hitt, og einnig sá stressaðasti. Mér var sögð saga sem nú kemur:
Því er þannig háttað að Ívar grimmi á sér tvíburabróður ( sem eðli málsins samkvæmt hlítur að vera verulega góð manneskja) og voru þeir tveir við þriðja mann í byggingarvinnu. Höfðu þeir, einn vetrardag, verið ofan á húsþaki að sinna skildum sínum. Þegar verki þeirra lýkur, síðla dagsins, tekur þriðji maðurinn sig til við að hoppa ofan af þakinu í snjóskafl. Hann hefur myndarlegt tilhlaup, sem vekur forvitni hvatvísu tvíburabræðranna svo að hvor í sínu lagi ákveða þeir undir eins að slást með í för fram af þaki. En þegar brúninni sleppir kemur í ljós að skaflinn fyrir neðan er enginn, nema beint fyrir neðan þann þriðja - enda hafði hann mokað hann sjálfur.

Bæjarferð á morgun! HÚRRA fyrir bæjarferð! HÚRRA - HÚRRA - HÚRRA!!!

2005-02-12T14:06:00.000Z

Vinnan hófst klukkan 6 á laugardegi. Og með þeim degi jókst grunur minn enn um að ég heiti í raun Gúdmúndúr, og að foreldrar mínir hafi bara verið að stríða mér þegar þau kölluðu mig Guðmund.
Með nýjum vinnudegi koma ný hlöss af fiski fyrir mig að ferja. Út úr kælinum bruna ég, eins og kallinn á mjólkurbílnum, og sturta öllu heila klabbinu í afhausun, þar sem standa pólsk kerla, komin á ár, og þjóðverji sem seint þreytist á því að segja mér að hann sé í raun bóndi. Frá afhausun fer það svo í flatningu, hjá bretanum Gary sem kom Hvergilands í ævintýraleit ásamt finnskri kærustu sinni. En hún er þarna, alveg að sofna við það snyrta og hreinsa nýflött hræin ásamt öðrum úr evrópuráði. Á enda þessa færibands stendur svo strákur sem á óhugnanlegan hátt er lifandi eftirmynd Gassa gæsar í andabæ (þessi lati sem býr hjá Ömmu önd), og hann kastar flötum fisklíkunum í kar og saltar.

Meir um framleiðslu saltfisks er mér um megn að skrifa í frítímanum. Það er nefninlega komin helgi og ég má ráða mér sjálfur til klukkan 6 á mánudag.

Úr lausu lofti:
- ,,are you listening to hard rock?"
- ,,no,...punk metal"

2005-02-07T21:48:00.000Z

Í vinnunni geri ég sem mest ég má af því að hlusta á Rás 1. Einhvern veginn finnst mér að það eigi að hlusta á Rás 1 þegar unnið er í fiski. Morgunvaktin heldur manni flínkum með fréttaskýringum (svo ég ætti að hætta hlusta á hana). Og Hlaupanótan kennir manni að meta góða tónlist. Svo ekki sé mynnst á það að hlusta á veðurfréttir frá Veðurstofu um leið og hlass af fiski er ferjað frá A til B.
Þó er helst til að það gerist að ég skipti Auðlindinni út fyrir Poppland. Ég veit vel að Auðlindinn er þáttur fyrir fiskifólk, svo að ef Rás 1 á vel við fiskvinnu þá hlýtur Auðlindin að vera alger skilda. Ég er bara líklega ekki tilbúinn til að stíga skrefið til fulls. Ég vil trúa því að ég eigi afturkvæmt. Allavegana fyrst um sinn.

Útborgaðar 47.301kr. Ætli það sé ekki ágætt fyrir viku og dag (og laugardag og yfirvinnu).

2005-02-03T19:51:00.000Z

Rögnvaldur er ágætiskarl, fyrir utan sullið í tönnunum á honum. Sullið gerir hann með því að láta gervitennurnar leika lausar um kjaftinn.
Hugsanlega tónlistarprósjekt og ferð til Frakklands. Meir af því síðar.
Pólskar konur tala óhemju mikið. Lífið hjá þeim hlýtur að vera viðburðameira en okkar íslendinga. Þær eru enn að hlæja að klaufaskapnum í mér. En svona ef ég spuglera í því, þá virðast þær hlæja að nærri öllu. Húmorinn þeirra er á svo skrýtnu plani að ég held að hann sé barasta alveg frábær. Og þegar þær hlæja að mér held ég að þær séu að segja að þeim þyki vænt um mig.
Annars er ég nokkuð viss um að þær hafi verið að tala um mig í mötuneytinu. Ein þeirra benti á mig, og ég þekkti orðin ,, ... tak spakoj", (... svo rólegur). Þá sat ég einn við borð og skrifaði þetta.

2005-01-31T20:25:00.000Z

Sjálfsmynd mína hef ég verið að reyna sjá úr augum annarra. Samkvæmt vinum mínum er annars vegar erfitt að sjá mig fyrir sér á hjóli, sem þýðir að ég hjóla ekki, og hins vegar ef það væri spunnið upp samfélag bara með vinahópi okkar þá fengi ég hlutverk kaupmannsins. Ég er kapitalisti! Nú þegar er ég farinn að tortryggja sjálfan mig, því í mínum huga finnst mér gaman að hjóla og ég fyrirlít fólk sem selur. ( Hugmyndir sem endurspegla sjálfsmynd mína eru vel þegnar í comments-dálkinn).

Nóg af tilvistarkreppu.
Ég ætlaði að hætta vera flínkur. Þá verð ég að setja stassetningarvillu hér inn.

Setningar sem ég hef gripið úr lausu lofti í vinnunni:
,,klukkan á veggnum er tvem mínútum of sein miðað við klukkuna í útvarpinu"
,,all my jokes come from silly cartoons"
,,hope is the last thing to go"

2005-01-30T16:44:00.000Z

Ég kláraði um daginn bók, eftir norðmanninn Erlend Loe, um mann sem fer í fýlu út í samfélagið og flyst út í skóg með tjald. Honum finnst fólk gera of mikið úr því að vanda sig, og vera flínkt. Ég er nokkurn vegin að komast á þá skoðun að þetta sé rétt hjá honum. Við reynum fram úr hófi að vera góð í öllu sem við gerum. Sum fyrirtæki gera t.d. út á þetta með því að velja starfsmann mánaðarins. Við reynum að vita allt um það sem er að gerast í veröldinni, til þess eins að geta slegið um okkur í fárra vina hópi. Hégómi. (Ég er hættur að fylgjast með!). Við notum gömul og skrítin orð þegar við tölum, til þess að við séum álitin gáfuð og flínk. (Ég er hættur að tala!). Og við sönkum að okkur alls kyns fyrirferðamiklu drasli, til þess að fólk sjái hvað við erum vel stæð og því flínk. (Ég er hættur að kaupa!).

Ég fékk sessunaut í mötuneytinu. Hann heitir Rögnvaldur, og ég held að hann hafi leikið í Bangsa Bestaskinn.

2005-01-28T18:54:00.000Z

Það kom til mín lítill og skrítinn karl um sextugt. Hann gerði tilraun til að spjalla. Hann spurði hvort ég kæmi úr bænum og þess háttar.Hann virkaði óöruggur og starði mikið á gólfið. Eftir um smá stund sagðist hann kannast svolítið við stígvélin sem ég hafði á mér. Hann sagðist eiga þau. Ég bar af mér allar sakir, sagði honum að verkstýran hefði klætt mig upp með alls kyns samtíningi úr fatageymslunni. Næsta dag kom aftur til mín sami karl. Þá sagði hann mér að, ef ég vildi, þá mætti ég kaupa af honum sígvélin á hálfvirði. Því ef ég léti verkstýruna panta fyrir mig stígvél kostuðu þau 5000kr. Hugsandi um aurinn sló ég til, enda um reifarakaup að ræða. En svona eftir á get ég ekki varist tilhugsuninni um að ég hafi verið hafður að fífli.

Af öðru, þá braut ég smá stykki úr vinnustaðnum með því að keyra beint á vegg.

2005-01-26T19:14:00.000Z

Ég var að hugsa um að opna blogg og kalla það gaffaltrukkur. Eins konar forvarnarblogg. Svona svo að aðrir íslendingar sjái hvað þeir eru heppnir að þurfa ekki að sjá um verkamannastörfin sín sjálfir. Þá vonandi hættir fólk að vera fordómafullt í garð pólverjanna sem huga að fisknum okkar. Og skólakrakkar hætta kannski að væla yfir því hvað allt sé erfitt ef þeir sjá hvað bíður þeirra sem hætta í skóla.
Til þessa hef ég ákveðið að fórna sjálfum mér í nokkra mánuði. Sem íslendingur og uppgjafaskólastrákur hef ég ráðið mig í fiskvinnu. Ég keyri gaffaltrukk og læt hæða mig á útlensku fyrir klaufaskap.
Ég hef þegar unnið minn annan dag í fiski. Eina ástæða þess að ég er ekki búinn að hoppa í höfnina af Bubbablús er einfaldlega sú að ég er of þreyttur til að hugsa um slíkt. Fyrsti dagurinn varði frá 8:00 til 18:00 og sá annar frá 6:00 til 19:00, sem þýðir að fótferðartími var klukkan 5:00. Svo er unnið á laugardögum.

Sunnan stormur og hellidemba var fyrsta daginn og lak þakið í mötuneytinu á þrem stöðum. Þar á meðal á hausinn á mér.